Κυριακή, 29 Ιανουαρίου 2017

σταχτη

Καποιες φορες
ακουγεται τοσο εντονα
ο αερας
εδω στο ρηχο μου ταφο
και το κλαμα
των πουλιων
σκιαζει ακομα και το φως του ηλιου
προβλεπτικη ικανοτητα
της πορειας μου
στο χωροχρονο
καποιες φορες
η οσμη των λουλουδιων
γινεται ισοδυναμο της μνημης μου
κι εγω
που μικρος
φωναζα
στο σκοτεινο αυτο δωματιο
οτι ειμαι ανικητος
βλεπω τωρα
τη σταχτη
τη σταχτη
και τα κοκκαλα αυτου του αιωνα
πως εφυγε ετσι μονος του
πως εγω
ενας μικρος πριγκηπας
ο θεος
ο μικρος χαρταετος
πως εγω
εμεινα στο θερος
στον καυτο ηλιο
τοσο ιδιος κι απαραλλαχτος
στη μεση
του χαους που δημιουργει
κανεις γυρω του
και καποια πραγματα
συνθηκες
εαυτοι
κανουν τοσο βαθια σημαδια
στο δερμα σου
που κανενα τεμνον οργανο
δεν ειναι ικανο
να απαλυνει
τον πονο σου.
Πολλες φορες οι ζωσες ψυχες
που περιβαλλουν
την περιδινουμενη σαρκα σου
επιθυμουν να σηκωσουν το βαρος σου
μα πως να εμπιστευτεις
πως να εμπιστευτεις
πως να εμπιστευτεις
καποιον που ξεχνα
ποσο θαρρος
θελει
να σταθει μαζι σου
αντικρυ
στα παιδικα σου ονειρα.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου