Κυριακή, 25 Σεπτεμβρίου 2016

φουμπο

Χωρις αμφιβολια
εσφαλα
ολα τα βραδυα
της αποδοχης μου
τα βραδυα
αυτα
της προσευχης
απογνωσης
θυμηδια πισω απ' το βλεμμα σου
ποσο παγερο
θα ηταν αραγε
αυτο το τελευταιο
βραδυ σου;
ποσο αραγε σκοτεινο
το παρελθον σου;
μετα κοιταξα μεσα
στο παραθυρο
ματια μου
ναι
τα ματια σου
τοσο σφιχτα
κλεισμενα
να μη δεις
εμενα
τοσα χρονια πριν
ημουν εγω
στα πλακακια
στο πατωμα
ανηλεης
πολεμος
να βγαλω τα ματια μου
αυτα
που θα σε κοιταζαν
σ' αυτο το σαλονι
χρονια αργοτερα
ηθελα
ηθελα αληθεια
να διωξω
την καταρα μου
ηθελα να διωξω
την ευχη σου
τοσα λαθη
που επνιξαν
εμενα
πνιγηκα
αληθεια
κι εσυ ποτε δεν ειπες
μια λεξη
να ερθεις
σε μενα
μ' αφηνες να ξεροσταλιαζω
στο κρυο
δεν μ' εμαθες
να πληρωνω
τις επιλογες μου
δεν μ' εμαθες
αφου
δεν ηξερες
το μαρτυριο που
εσπειρες
γονε μου
γονε μου
σακατη
σπερμα μου
προσευχη μου
αγαπη μου
δεν ηξερες
αν αγαπουσα κι εγω
εσενα
πιο κοντα
πιο κοντα
εκει που δυει ο ηλιος
παλευω την καταθλιψη μου
παλευω την τιμωρια μου
νυμφη
τερας
εκει που θελω να φτασω
παρε με μαζι σου
να ειδες που σε κοιταζα
παγερα
μολις που εμπαινε ο ηλιος
απ' το βρωμικο παραθυρο
δεν σε κοιταξα ποτε
ισια στα ματια
σαν αντρας
κι εγω
σου ειπα με τη σειρα μου
ψεματα
αυτο που ηθελες
ακουσες πριν φυγεις
τιμωρηθηκα
κοκκινο χρωμα
του φοβου
πισω απ' το τζαμι
ποσο σου λειπω
αραγε
γιατι κι εγω
προσπαθω
να μου λειψεις
κι εγω
προσπαθω
να μου λειψεις.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου