Τετάρτη, 29 Απριλίου 2015

μολοσκος

Ανατρεποντας
το σημερα
το χτες
ποτε δεν περασε
ουρλιαξα λογια αγαπης
ανιερες υποσχεσεις
στο ονομα
της κενης σου μισαλλοδοξιας
εχτιζες πυργους
ν΄ανεβαινεις
πιο γρηγορα
και δραματικα
καθε φορα επεφτα
να ζησω
πως
κατω απο μενα
υπευθυνος εγω
της δευτερης σου αναγνωσης
ενα σπιτι να ξεφυγεις
εχτισες
μια ασπιδα εχοντας γυρω μου
ενα καβουκι να κλεινομαι
κι οι πληγες μου
δεν λενε να κλεισουν
ουτε με φωτια
ουτε με αργυρο
ουτε με δακρυα
να περιμενω
σαν τρελος
στο μισοσκοταδο
να ξαναγυρνω
μου χρεωνω τα λαθη μου
σαν προσευχη
ολη αυτη η βαθια
εξιλεωση
βρισκεται πανω μου
μου χρωστας
μου χρωστας γαμησια
σημαδεψε το κορμι μου
γυρω γυρω
απο το ηφαιστειο
ζωντανο ακομα
το γαμημενο σου συστημα
ειναι ακομα τροπαιο
στα κουτια σου
τα δικα μου κουτια
καθε βραδυ
ανανεωνω
τη διαθηκη μου
μηπως τρελαθω
και δεν προλαβω
ν' αφησω
καταχαμα
εκδικητικα
στην αρρωστη
βαθια ανατολη
βαθια ανατολη
ποσο ακομα πια
βαθια να σ' αγαπησω. 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου