Σάββατο, 20 Δεκεμβρίου 2014

los tres tarifas

ταριφας 1: Βιαζομαι να παω απο αγιο θωμα στο συνταγμα, οπου εχω μια πιθανως σημαντικη συναντηση, που αφορα αγορα ληγμενων φιλμ και εν πασει περιπτωση στ'αρχιδια σου τι ηθελα εγω στο συνταγμα. Για κακη μου τυχη σταματω ταξι εξω απο το λα'ι'κο. Μεγαλο νοσοκομειο λεω θα βρω ευκολα ταξι, κομπλε!
   Σταματαω το πρωτο ταξι και για κακη μου τυχη πεφτω πανω στο ουφο που λεγεται νικος ή πετρος ή κατι τετοιο. Ροκας απο τα 70's και αργοτερα χασισι και χεβι μεταλ. ωραια λεω θα εχουμε και κοινα ακουσματα. Φιλε μου ο τυπος ηταν λες και ειχε μολις ερθει απο τα βαθη των δασων του Ουαγκαντουγκου, οπου ειχε παραμεινει τα τελευταια 1000 χρονια. Σιγουρα ειχε μπουμπουνισει ενα γαρο πριν την κουρσα και την ειχε δει πιγκουινος στα βαθη του ατελειωτου χειμωνα των πολων. 
     Μ'ενα υφος βγαλμενο απο την υστατη ληθη με ρωτησε τη διαδρομη. Του ειπα, αλλα δεν φανηκε να καταλαβε. Ε! Πιο γρηγορα θα εφτανα πρηνηδον στο συνταγμα, παρα με το ταξι. Μετα απο καμια ωρα και κατι περιπου και αφου εχουμε διασχισει στενα και γενικοτερα περιοχες της Αθηνας που ουτε καν ηξερα οτι υπηρχαν φτανουμε στο συνταγμα, οπου ο τυπος μου λεει με το ιδιο υφος: Φιλαρακι, επειδη καναμε λιγο παραπανω θα σου το αφαιρεσω απο την τιμη, ασε που πιστευω οτι πρεπει να σε πληρωσω κιολας. Εισαι ο πρωτος πελατης που παιρνω απο προχτες που βγηκα απ'την ψειρου κι ευχομαι να εισαι γουρλης. Η συνεχεια στις οθονες σας!
     ταριφας 2: Το ανθρωπομορφο αυτο πλασμα που με πηγε κηφισο - αμαλιας, ηταν σιγουρα οπαδος του θεου Νταγκον, ή τουλαχιστον πριν ερθει Αθηνα, ηταν κατοικος Ινσμουθ. Γυρω στα 180 κιλα, με παραμορφωμενο προσωπο (Τσερνομπιλ;), κοιλαρα που αν τη γεμιζες νερο θα τελειωνε το προβλημα της λειψυδριας στο αστυ και δυο εξογκωματα που εβγαιναν απο τους ωμους του, τα οποια σε κανονικο ανθρωπο θ'αντιστοιχουσαν σε χερια. 
    Σε ολη τη διαρκεια της διαδρομης (η οποια σημειωτεον δεν ηταν μικρη), δεν ανταλλαξαμε ουτε βηξιμο, ενω οσο περνουσε η ωρα, ολο και πιο πολυ με επειθε οτι στην πραγματικοτητα ηταν ανθρωποειδες με μηχανικα μερη μιας και δεν εκανε την παραμικρη κινηση, αν θυμαμαι καλα ουτε τα ματια δεν ανοιγοκλεισε.
    Εκει που ημουν σχεδον σιγουρος οτι κινδυνευε η σωματικη μου ακεραιοτητα και οτι πιθανοτατα θα ηταν η τελευταια μερα που θα εβλεπα τον ηλιο, γιατι θα με σκοτωνε το πιθανοτερο και θα με ετρωγε σαν τον κυνηγο, φτασαμε στη διαδρομη μας. Καταφερα να ψελλισω μεσα απο τα δοντια, τι χρωσταω; Τοτε τον ακουσα να μου λεει, με φωνη βραχνη σαν να μιλαει ο Κλιντ Ιστγουντ μεσα απο σαρκοφαγο: 14 και γυρισε αποτομα και με κοιταξε. Αδερφε, απο την μερια που δεν εβλεπα τοση ωρα ειχε κατι σαν λεπια, σκληρο και γκριζο, ενω του ελειπε το αριστερο ματι και στη θεση του ειχε βαλει ενα γυαλινο, λευκο, χωρις κορη. 
     Πεταξα ενα 20ευρω και πρεπει να με ζηλεψε και ο Μπολτ για την ταχυτητα που ανεπτυξα απομακρυνομενος. Μετα απο κανα 10λεπτο που συνηλθα και σταματησα να τρεχω, καθησα σε ενα παγκακι, να σκεφτω τι εγινε πραγματικα. Τοτε συνηδειτοποιησα, οτι η μανα του πρεπει να ειχε γαμηθει με κροκοδειλο, δεν εξηγειται αλλιως κι ετσι καπως ηρεμησα. Τις επομενες μερες μπορω να σου πω με βεβαιοτητα οτι τον εβλεπα στον υπνο μου.
  ταριφας 3: Στο καραβελ παιρνω ταξι για σολωνος. Μπαινοντας, αντικρυζω εναν τυπο με προφιλ παιδοβιαστη ή τουλαχιστον καποιου που εχει παει μια φορα στη ζωη του σε συνεδριαση της nambla. Σακακι, πουκαμισο, γραβατα και το σκατο να μου εχει φτασει στην καλτσα. Νεκρικη σιγη, κλειστα τα παραθυρα, ερκοντισιο στο mode "σφιξου να κατεβουν τ'αρχιδια σου, θα κανεις αμυγδαλιτιδα" και κλασσικη μουσικη. 
     Μετα παροδο δυο λεπτων συνειδητοποιω οτι  ο τυπος εχει κανει και λοβοτομη. Μεσημερι στη βασιλισσης σοφιας που για να προχωρησεις 5 μετρα, τρως δυο πιτσες γιγας, σαλατα και ορεκτικα, αυτος δεν αισθανεται καθολου πιεσμενος, αντιθετα δειχνει να το απολαμβανει επαρκως.
   Ξαφνικα, κι ενω ειμαστε στο υψος του μουσειου κυκλαδικης τεχνης, με ρωταει με ενα υφος μπλαζε, που δεν το πετυχαινει ουτε και το τελευταιο τραβελ-gum στις πιο καλες πιατσες: Σας αρεσει ο Μαλερ; Με τις λιγοστες γνωσεις που ειχα απο κλασσικη μουσικη (εψηνα καποτε ενα νιδιο της καλης κοινωνιας, που συχναζε σε ωδεια), του απαντησα οτι καλος ηταν, αλλα μαλλον λιγο εκτος του γουστου μου. 
     Γυριζοντας, με το ιδιο βλεμμα μου απανταει: Ας καγχασω! Χα Χα Χα!! Εγω προτιμω τον Μπερλιοζ, αλλα ας οψεται που το καναλι δεν εχει επαρκη μουσικα γουστα για καποιον του επιπεδου μου! Κι απ'ο,τι βλεπω, αν συνεχισω να βαζω τυχαρπαστους σαν κι εσενα στο ταξι μου, θα καταντησω κιτσ! Τρε τραζικ! 


     Τελοσπαντων, πληρωνω, μου δινει ρεστα και πριν κατεβω απο το ταξι, με πιανει απο το χερι και μου λεει: Σε χαιρετω, αν και δεν απηλαυσα τη διαδρομη, ως της αρμοζε. Δεν πειραζει του απαντω. Ταξιδιωτες σαν κι εσενα ειναι λιγοστοι στην Αθηνα. Πριν προλαβει να με κοιταξει καν, ειχα εξαφανιστει! 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου