Σάββατο, 20 Δεκεμβρίου 2014

παλαg

Υπαρχουν αυτοι με τα κομμενα χερια
που τραγουδανε
και κλαινε οι παρθενες,
υπαρχουν κι αυτοι
οι λυτοι και δεμενοι
της αναρχης νυχτας.
Ειναι κι αυτος ο παλιογερος,
που παταγε με μανια το ψωμι,
στην ακρη του ρειθρου.
Δεκα λεπτα ηθελα,
να συμπληρωσω την ευτυχια,
που μου ελειπε,
εσυ στα υπογεια,
να σκεφτεσαι και να στερεωνεις
την καβλα σου,
σε καθε αυριο.
Ζεχνει αγαπη ο ηλιος, σπουδη,
το χαμαιτυπειο αυτο,
η αναγκη σου.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου