Σάββατο, 20 Δεκεμβρίου 2014

corpee

Ουτε καν αυτη
την πρωινη δροσια,
αυτη την αχλυ,
δεν ειχες τhν ευθιξια
να σεβαστεις
σκουληκι.
"Ημουν σε αμυνα", ειπες,
ντυμενος με την 
πορφυρα σου.
"Σε νομιμη αμυνα.
Καθε μερα μ'επνιγε
η εικονα του εαυτου σου
στον καθρεφτη,
στα ματια μου.
Σαν γκριζο μες στο ασπρο
και κιτρινο στο μωβ."
Ακομα και τα ουρλιαχτα μου
δεν ηταν ικανα
να σε ξυπνησουν
απο το γεματο
λεπρα
υπνο σου,
βρεφος εσυ
μικρη μου ανοιξη,
παλαιστη,
ανημπορε
θλιμμενε εραστη.
Σου λειπει η ιερα εξεταση;
Μηπως;
Εγω πρωτος να θυσιαστω,
να βαλω τα ματια μου
στον κυφωνα
για σενα 
και μονο. 
Ναι, να φερω το φως
εδω και τωρα
να γελας μαζι μου,
καθημερινα,
βρωμοπουστε, 
καριολη ανθρωπε.
Εγω εδω για σενα
ως αλλη Ζαν Ντ'Αρκ
να σε διαπομπευω.
Δεν εισαι εγω.
Εισαι εσυ.
Εσυ με τα μαλαματενια
χερια σου,
την αχραντη ομορφια σου
κι εμενα,
αποπαιδο
να κοιμαμαι εκει
που ο αερας λυσσομαναει,
λιγο πιο κατω
απ'τη μυτη σου,
να τρεχω πισω σου.
Εσυ ειχες το μετρο. 
Να σε κυνηγω
μικρη,
αμαρτωλη μου 
αποπειρα. 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου