Σάββατο, 20 Δεκεμβρίου 2014

ευδοκια

Κι εβλεπα συνεχεια στον υπνο μου πουλια και λουλουδια και προσωπα που ερρεαν πανω σε τοιχους που δεν ηξερα. Και ακουγα τη φωνη μου σα φτερουγισμα μεσα στο πλατος που αγκαλιαζει τις ακροτητες. υστερα ηρθε η φωνη σου σαν οπτασια και ακουγοταν συνεχεια μεσα απο τουνελ η συνεχης επαναληψη ομαδοποιημενων αριθμων σαν απο συστημα λοττο, μονο που δε φαινοταν να κερδιζει κανενας και ολο αυτο να επαναλαμβανεται σαν αλγοριθμος ενος χαλασμενου υπολογιστη κι εγω να βλεπω εμενα να με κοιταζει που με απεριοριστη παιδικη περιεργεια εβλεπα τον εαυτο μου στον καθρεφτη. 
    Οταν ολο αυτο τελειωσε, ηρθε εκεινο το μεσημερι που τοσο σιωπηλα ειπαμε αντιο μεσα σε φιλικο κλιμα ενω μεσα μας υπηρχε η ενταση του ανεμομυλου. Ηταν αυτη η φωτογραφια της απεραντης θαλασσας στον τοιχο που εφερνε το λυρισμο της σκεψης μου τοσο κοντα και στους δυο μας. 
    Τοσα απογευματα προσπαθησαμε και οι δυο να παμε βολτα στη θαλασσα μα ειχε δυσκολο δρομο μεχρι το μερος που παιζαν τα παιδια κι αυτο εκανε ολο και πιο δυσκολη την προσμονη ειδικα οταν η τρελα με ειχε πια απογυμνωσει. 
    Το μονο που θυμαμαι ειναι τον παππου διπλα μου να τρωει κρουασαν με υφος αυλικου των βερσαλλιων κι εμενα να πινω ενα κονιακ δωδεκα ετων, το τελευταιο μου ποτο. 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου