Σάββατο, 20 Δεκεμβρίου 2014

Μπανχαρτ

Μεσα απο τις ονειρωξεις μου
διεδωσα
το σπορο της γνωσης
και το ερεβος σταθηκε εχθρικα
στο διαβα μου
μα ηταν ολα διαφανα
μες στου νερου τη σιγαλια
οταν πιασαμε λιμανι.
Λευκη
ολολευκη
ξεπηδησε η επαρση μου
μα οι δυναμεις καταστολης
εδυσαν τον ηλιο
που μολις ειχε ανατειλει.
Δυο ανθρωποι μονο χρειαζονται 
για να δημιουργησουν 
ολοκληρο συμπαν
κι εσυ εμεινες 
μετεωρος
παρακολουθωντας
θεορατες υγρες σπηλιες
να σε καλουν κοντα τους.
Η νυχτα εδειξε τα δοντια της
και μεσα απο ολοχρυσους πυργους
φανερωθηκε η στοργη
που εκρυβε η αιχμαλωσια
μεσα στα ζωηρα μονοπατια
που λες και αντανακλουν
χιλιαδες αυτοπυρπολημενα εγω μας.
Αντεταξαμε τα στηθη μας
στον αγνωστο εχθρο.
Δυστυχως ηταν η μοιρα ζοφερη
και η ερημια
επανηλθε
φερνοντας μαζι της
τονους απο χωματινες ελπιδες.
Ο μεγαλυτερος δυναστης μου
παραμενει
ο εαυτος μου.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου