Σάββατο, 20 Δεκεμβρίου 2014

ατιτλο

Ειναι που δεν εχω πια
χρονο
να επιπλευσω
στα σκατα
και δεν ασχολουμαι
μαζι τους.
Φανταζομαι 
αλλον ενα 
 θανατο
σε καποιο ησυχο δωματιο
και δεν κουναω
ρουπι
απο δω.
Κοιτα που στο τελος
αυτης της θλιβερης
ιστοριας
θα μαθευτει οτι
ελεγα διαρκως
αληθεια
και ποιος ανοιγει τωρα
ιστοριες.
Αργα το απογευμα
αποκοιμιεμαι 
με τους ηχους 
της μακρινης Βραζιλιας
δινοντας
μικρες αναπνοες
και κρυπτογραφηση


της πιθανης μου εικονας.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου