Σάββατο, 20 Δεκεμβρίου 2014

κοχ

Τα στοματα
αυτα τα καταραμενα στοματα,
μυριζουν θανατο.
Σαν θα'ρθει η αυγη,
θα θυμηθεις
τον κωνωπα
και την καμηλο
και σαν το λεκε στο ματι μου,
θα βλεπεις κι εσυ
διαφορετικα,
αναλογα με τις περιστασεις.
Θα σε περιμενω
παντα,
στο υποσχεθηκα.
Με το μελανι της πενας
θα σε πνιξω
τοσες ωρες μεχρι να ξαναδω 
το φαρο,
την αναμνηση της ησυχιας
και την αγρια θαλασσα,
τοτε που περναγα μπρος σου
μα δε με προσεχες
γιατι κοιμοσουν.
Ειπα ψεμματα.
Ναι. Σου ειπα.
Για το ποια εισαι.
Μια κηλιδα!
Ωχρη
κι αλλοτε κιτρινη
ή μωβ.
Αυτο εισαι.
Το ξερω,
δεν υπαρχει τιποτα το ποιητικο
σ'αυτο.
Εκει στη σκαλα
μου ειπες
θα πεθανεις
γιατι εισαι η επομενη 
στη σειρα.
Σε πιστευω, να ξερεις.
Την αυγη, οι πολεις 
αστραφτουν,
καθως οι ηλιαχτιδες
διαχεονται.
Ετσι θα εξαφανιστω
και πισω μου θα μεινει
το λιογερμα να πενθει.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου