Σάββατο, 20 Δεκεμβρίου 2014

νικολετ

Οταν ολο αυτο τελειωνε
τις νυχτες μου τις περναγα με σενα
η σκεψη μου ηταν θολη
μπρος στα ματια μου γινοταν τρενα

Στο πρωινο μου ετρωγα ανθρωπους
κι αυτο ποτε δεν ειναι αρκετο
βαθια στο στηθος σου ειχες το δικο μου magnum opus
κι απο το στομα σου ξερναγες φωτιες

Ειμαι η Νικολετ
φωνη βοωντος εν τη ερημω
ειμαι η Νικολετ


που εζησα σαν παις εν καμινω

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου