Σάββατο, 20 Δεκεμβρίου 2014

φλουσκα

Ησουν ενταξει μαζι μου.
Φροντιζες να υποδεικνυεις τα λαθη μου
και τωρα ο κοσμος μου
θα ειναι κενος
χωρις εσενα.
Καινος χωρις εσενα.
Εγω προσοχη στο διακενο
κι εσυ αναμορφωτης,
να πυροβολεις απο ταρατσες και μπαλκονια. 
Ανθρωπε, τι καταστροφη,
αυτη που μ'εδιωξε,
να μην ακουω τα ουρλιαχτα σου
στην ερημο,
την ωρα του βιασμου,
να κλεινω τα ματια.
Ευχαριστω,
εχω ηδη πολλους πατερες 
κι ακομα πιο πολλα ραδιοφωνα.
Προδοσια!
Οταν ανοιγει αποτομα η πορτα και με αφορμες
καθημερινα με σκοτωνεις.
Να κοιτας τοτε το βλεμμα μου,
εχω κι εγω τα δικα μου μυστικα,
για σενα
και μιαν αγκαλια,
να διωχνει τις τιμωριες. 
Μια το ορφανο,
μια και τ'αλλο,
παιχνιδι εξουσιας
να μην εισαι.
Και φεγγαρι σκοτεινο,
να ξεπλενει το μισος μου.
Το ηξερες καθαρμα, πριν καν γνωριστουμε.
Μια για την τιγρη
και μια στο βουνο,
να κοιτας ψηλα να με φτασεις.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου