Σάββατο, 20 Δεκεμβρίου 2014

νικολ

Περιεργο κοριτσι η Νικολ. Ετσι μου ειπε ενα βραδυ που εβρεχε σαν ποταμι. Αναπτηρες πουλαγε και καπου καπου κανα τσιμπουκι, συνηθως αφιλοκερδως, ετσι  για το  γαμωτο  της στιγμης. Καθε βραδυ αυτο γινοταν, εκει κατω στον  καφενε του κυρ-Νικολα, του  πορνογερου με  τα δυο χρυσα δοντια,  σαν  θαλασσιος ελεφαντας.  
   Σαν σημερα κλαιγαμε και οι δυο  ή εγω συνηθως μονος. Το μαγαζι  δεν  ειχε κινηση  και κανεις δεν  αγοραζε. Η Νικολ  γι'αλλη μια φορα επραξε το σωστο.  Στριμωχνε γεροντια στις γωνιες και  ρουφαγε τις αδειες ψωλες τους, με την ευχαριστηση μαθητη  που το σκαει  την πρωτη ωρα. 
   Κανεις δεν  περιμενε να φυγει για παντα.  Φημες θελουν αυτον τον πλουσιο κωλογερο, αυτο το αρχιδι που εταζε αγαπη για χρημα, να την  εκλεψε για τα φραγκα, αλλες θελουν να πεθανε σε τροχαιο, αλλα εγω νομιζω οτι απλα αυτοκτονησε. Κανεις δεν την  ξαναδε,  αλλα εγω ακουω τη  φωνη της, τα βραδια που γυρναω μονος εξω απ'τον  καφενε, να μου  λεει σ'αγαπω κι ας μην ειχα το θαρρος. Σ'αγαπω απαντω κι εγω στο κενο και  φευγω σκυφτος, ετοιμοθανατος.  

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου