Σάββατο, 20 Δεκεμβρίου 2014

ατιτλο

Καθε φορα που μυριζα το απογευμα
ηταν τοσο βασανιστικο το αρωμα του
γιατι εφεγγαν στα ματια μου
οι ηλιαχτιδες της δυσης
και ηταν μια εποχη
που δεν υπηρχαν πια αλλοι ποροι
για πνευματικη αναταση
που με εξαθλιωνε.
Ειχα εφευρει το δηλητηριο
για τη ληθη
κι ομως καπου μεσα μου ηξερα
πως αναζητουσα τις βαθυτερες συνεπειες
του προαναγγελθεντος αυτου θανατου.
Παντα μεσα μου θα γνωριζω
οτι ηταν το χαος
που με συνεδεε με τον εξω κοσμο.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου