Σάββατο, 20 Δεκεμβρίου 2014

καναπες

Ετσι απεκτησα κι εγω
πεντακαθαρη οπτικη γωνια
εκει στην ακρη 
του γοφου σου
να κρεμομαι
κι εσυ μια μαγισα
να απλωνεις τα χερια


Καποιο πρωι

μπορει και βραδυ
θα φυγουμε
να θεραπευτει
ο καρκινος του νοστου.
Θα μυριζει μαρμελαδα
πορτοκαλι
το χωμα 
και καθε αυγη θα φανταζομαι
ολο αυτο το τωρα
και με μιας
θα ακουγεται ο φυσητηρας.


Αρπαγα ηλιε

με πουλησες
και το μονο που ηθελα
να σε μυριζω ηταν
εκει που δυεις.
Σαν οραμα του Μπος
ή ακομα
σαν κτιριο του Γκροπιους
θα σε κυνηγω
στο επικλινες
του κινδυνου σου
ωσπου αλφα να γινεις 
και κυκνεια ραχη.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου