Σάββατο, 20 Δεκεμβρίου 2014

χεζεκιαχ

Καλο παιδι ηταν. Καθε φορα που ξυπνουσε, αμεσως το μυαλο του εφερνε χιλιαδες στροφες, ψαχνοντας τον τροπο να συναντηθουνε. Ερχοταν  οι μερες και οι νυχτες κι αυτος σε εναλλαγη διαθεσης παριστανε το γελωτοποιο. Καθε φορα που καποιος γελαγε, αυτος με το χαμογελο στα χειλη, του ευχοταν να πεθανει ακαριαια απο μεταστατικο καρκινο και καθε γαμημενη φορα, γελαγε, μαλλον γιατι ειναι δυσκολο να πεθανεις απο μεταστατικο καρκινο αστραπιαια. 
       Τα απογευματα απολαμβανε το τσαι του στο μπαλκονι ή οπου αλλου φαντασιωνοταν οτι θα ηταν ωραια, μαζι με το μοναδικο του φιλο. Δισχιδης προσωπικοτητα και με δυο ονοματα, αρα μαλλον κακεντρεχης κι αυτος. Ασε που δεν επινε και τσαι, ηταν αδυνατον, γεγονος που ποτε τοσα χρονια δεν περασε απαρατηρητο. Μαζι ειχαν δημιουργησει μια φανταστικη συμμορια απο υπερηρωες που σκοπος τους ηταν να σωσουν τους εαυτους τους απ'τον κοσμο. 
       Οσο περνουσαν τα χρονια, η κατασταση αλλαζε και οι δυο φιλοι μιλωντας μεταξυ τους, συμφωνουσαν οτι ειχε ερθει η ωρα για την τελικη αναμορφωση. Το πρωτο πραγμα που εκαναν, ηταν να σβησουν τα ιχνη τους απο το διαδικτυο, πραγμα καθολου ευκολο, γιατι αποζητουσαν την αγαπη του κοσμου και πως να καταστρεψεις καποιον, ο οποιος μονο αγαπη προσπαθει να σου δειξει.
        Τα καταφεραν. Τους βοηθησε η μακρινη Βραζιλια, αυτη η φιλη τους απο το σχολειο, αυτη με τους περιεργους ηχους, που συνηθιζε να τους ταξιδευει τα καλοκαιρια, πολλες φορες και το χειμωνα, σε μακρινες θαλασσες. Αρχικα το εκανε με το μυαλο και οσο περνουσε ο καιρος, το εκανε πραγματικα, με το δικο της σκαφος με τις δυο υποδοχες για επιβατες. Ωραια ταξιδια και ποτε δεν ελειψε το χιουμορ. Αλλωστε τι γελωτοποιος θα ηταν χωρις αισθηση του χιουμορ!
        Εκεινο το βραδυ ομως, ολα εγιναν διαφορετικα. Αυτη τη φορα, στον ιδιο ακριβως χωρο, συναντηθηκαν για πρωτη φορα. Ο φιλος του, του ειπε να μη δωσει σημασια, γιατι τιποτα δεν θα αλλαζε, ομως αυτος επεμενε και ειπε οτι τωρα ειναι η καταλληλή στιγμη να σταματησει αυτη η κοροιδια. Κι αλλες φορες ειχαν γινει παρομοιες προσπαθειες, μα καμια δεν ευδοκιμησε. Το χρωσταγε στον εαυτο του να γαμησει το συμπαν. Το'πε και το κανε. Σε μια στιγμη αμηχανιας του κοινου, βρηκε την ευκαιρια και ανατιναχτηκε. Απο την εκρηξη, δε σωθηκε κανενας, ουτε καν ο ιδιος οπως υπολογιζε. Ψεματα. Καποιος σωθηκε. Ηταν οι ιδεες του, το αρωμα του στα βραζιλιανικα ρουχα και μια ευχη που'χε κανει καποτε μικρος, τοτε που ολα ηταν ιδανικα, να προγραμματιστουν οι ιδανικοι αυτοχειρες. 
   Τελικα ουτε αυτο εγινε. Δυστυχως. Αιτια ηταν η αναδομηση, η αγαπη και αυτη η πικρα βαθια στο στομα, που σε πνιγει στο λαιμο και δε σ'αφηνει ν'ανασανεις. Κανεις δεν τον θυμοταν μετα απο ενα μηνα κι αυτος ακομα ο φιλος του με τα δυο ονοματα, που στην αρχη φωναζε οτι θα κλειστει σε ψυχιατρειο μεσα σε τρεις μονο μερες, πηρε τη θεση του στις καρδιες του κοινου, που διψαγε για γελιο. 


         Πικρη ιστορια, το ξερω, αλλα ηταν αναγκη να την πω μιας και ειμαι ο φιλος του με τα δυο ονοματα και συντομα σκοπευω ν'αποκτησω τον δικο μου κολλητο φιλο. Μακαρι να'χει κι αυτος δυο ονοματα!

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου