Σάββατο, 20 Δεκεμβρίου 2014

μια ενοχη

Ολοι ιδιοι ειμαστε.
Ημουνα 19 χρονων
σκορπια παπουτσια
αστρικες προβολες
και τοξικη παρανοια.
Μια ιδεα δρομος
μεχρι να ερθω.
Καμπανες να χτυπουν,
εθνικο μετωπο,
παλη για ξενα αφεντικα,
παλι να γραφω νυχτα,
να κανω την προσευχη σου
καταρα μου.
Ποτε θα ξημερωσει να σε σκοτωσω απο την αρχη;
Ποτε θα ενωθουμε ξανα στο μικρο πρωινο;
Ποτε θα ξαναμυρισω το χωμα που σε σκεπαζει;
Νεα μερα αυριο,
να κανω μπανιο. Να κανουμε μαζι.
Μηπως αλλαξεις. 
Μηπως αλλαξω.
Για μενα η μονη ελπιδα ειναι πια ο γκριζος ουρανος,
ο συναδελφος που βρωμαει τεχνη,
του πελματος κυριως
κι εκεινης της μαγικης γραμμης,
που ενωνει τις κορυφογραμμες.
Ξερεις εσυ.
Κι εγω ξερω.
Καρμα στα ποδια μου επανω
κι υστερα αστροφεγγια.
Πλαστικο γεματο με τα παιδια μου.
Τα παιδια μας.
Διαμαρτια.
Αμαρτια.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου