Σάββατο, 20 Δεκεμβρίου 2014

λιθοξοος

Ολο ξεμακραινεις
χανεσαι στο πληθος
βουητα
αυτος ο κοσμος
μας τιναξε
εβγαλε απο μεσα μας
τους χυμους
ολης της νιοτης μας
εσυ κι εγω ειμαστε
μ' ακους;
Εσυ κι εγω
τι θελεις εσυ μ' αυτους;
Ποια εισαι;
Πολλες φορες στο παρελθον
προσπαθησα να θυμηθω
εκεινο το βραδυ
γεματο πετραδακια
της αγαπης σου
τα θελω ολα μου ειπες
εγω τα θελω
δεν μπορω να ζησω
χωρις εσενα
ασταματητη κινηση
αδιακοπο βουητο
χωρις εστιαση
κιτρινοι λεκεδες
κιτρινος λεκες
απο τα βραδια που πλαγιασαμε
ηταν το τελευταιο
καθε φορα 
θα ειναι το τελευταιο
καθε φορα
εσυ κι εγω
αυτος ο κοσμος
μας τιναξε
να παρακολουθω
τις φαντασιες των αφεντικων
και μετα
γελια
καρτ ποσταλ
σαν αμερικανιδα σταρ
στο πλαι και λιγο λοξα
αστυνομικο μυθιστορημα
ο οργασμος σου
εκεινο το βραδυ
ποσα βραδια
γεματα πετραδακια
της αγαπης σου
εχω κλαψει για σενα
ουρλιαζες
καθε φορα
θα ειναι το τελευταιο 
ειπες
ασταματητη κινηση
σ' ενα χωραφι
εκτελεσα τους ποθους μου
ποσα τραπεζια
παιχνιδια
ενωσαμε
αυτη η γη
γαλαζιο πουα φορεμα
σε πηρε
κιτρινος λεκες
καθε φορα
χωρις εστιαση
ο ιδιος ανθρωπος ειμαι 
αυτος που αγαπησες
σαν αμερικανιδα σταρ.
Ποια εισαι;

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου