Σάββατο, 20 Δεκεμβρίου 2014

ματια μου βροχη

... κι εβρεχε
δυνατα και απολυτα
και δεν ερχοσουν.
Περιμενα να ξημερωσει
ιδρωμενος
και παλι τιποτα.
Το μονο που ειχα ηταν
οι ιδιοι αυτοι
τοιχοι,
το καρδιοχτυπι μου
που επεφτε πανω τους
και η αναμονη του αυριο.
Ισως ερθεις. 
Θα περιμενω.
Θα παρω τα τηλεφωνα που πρεπει
και μετα θα σε ξανασκεφτω.
ΕΙναι γνωστο 
το ποσο δειλος ειμαι,
για να χαμογελασω.
Ξανα.
Σαν τον κλοουν.
Οχι για σενα,
αλλα για σενα. 
Να ετσι οπως σε δειχνω με το δαχτυλο.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου