Σάββατο, 20 Δεκεμβρίου 2014

φαροκαΦκαλο

Αν αυτα τα δεντρα μιλουσαν/ θα επεφταν τα ματια μου/ στη γη/ με το γδουπο που κανουν/ τα σαπια φρουτα/ που σκανε στο χωμα./ Τοτε κι εγω / θα ημουν σαν εσενα/ θα μετραγα τις ακρες μου/ και δε θα χαναμε/ κι οι δυο μας/ την ουσια./ Κοκκινα σπουργιτια/ με βοηθησαν/ να το ξεπερασω/ να κανω μια βαθια βουτια/ μεσα στη θαλασσα./ Προσπαθησα να το ξεχασω/ αλλα μηχανικα υψωνω/ τα δαχτυλο/ σαν το σκεφτομαι/ και νομιζω βραδιασε παλι/ εσυ στην τρυπα σου/ εγω στη δικια μου/ μια πικρα/ μονη/ αλλα βλεπεις/ εσυ δεν ησουν/ που πιστευες/ στην ορμονη και στην οργονη;/ Πισω απ' την πορτα/ μπαμ! καρφι και μονο ιστορια/ πως εγω κλειδι κι εσυ αγαπη./ Οι αλλοι κοβαν βολτες/ στο προαυλιο/ και δεν σ' αγγιζανε./ Δεν ηρθε ακομα η ανοιξη/ μειναμε εδω μαζι/ να κοιταμε/ το χωμα, τη βροχη/ και καλου κακου/ εκεινον τον ηλιο/ μες απο τα φυλλα/ και οι διαφορες/ ηταν τελικα/ το μεγεθος της ασφαλειας/ που ο καθενας μας ενιωθε/ χωμενος στην τρυπα του/ κυριολεκτικα, μεταφορικα/και γενικα/ καλο θα ηταν/ η πρωτολεια σκεψη σου/ να γινοταν τεχνη/ ή εστω ενα κομματι ψωμι/ να φαω απο σενα/ μιας και ο βοσκος/ ξερει τα ζωα του ενα προς ενα/ ή μια αμφιβολια/ μηπως αυτα αισθανονται/ την αναγκη του/ κι αυτος δε φευγει/ γιατι για καθε νηστη/ υπαρχει ενα κοινωνικο συστημα/ αλλα εγω ακομα δε μπορω/ να νιωσω το χερι σου/ να συγκρουεται/ στο κρυο δερμα.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου