Σάββατο, 20 Δεκεμβρίου 2014

Μ. ΧΑΣ

Ανοιξη μυριζαν
τα ματια σου
ολο εκεινο το κενο
διαστημα
που εγω 
ακουγα για τους εφτα
σα πεφταστερι
μεσα σε βρωμικα σεντονια.
Καθε απογευμα 
επαιζα
με τις κοσμικες ακτινες
και κοιταγα
το σπασιμο 
στη μεση σου
πεφτωντας βαθυτερα
μεσα στο γλυκο
αρωμα 
της δικης μου εξημερωσης.
Αναρωτηθηκα
σιγουρα 
αν ειναι καθε φορα
το ιδιο
και αν αλλαζοντας
βλεμμα
θα ερθω πιο κοντα
με το σκοτεινο σου 
απειρο.
Μετα σταματουσα 
για να φορεσω 
γιορτινα πουκαμισα
του εμετου
και του αμνου
ως επι σφαγη.
Ακομα το ξερω 
οτι δεν καταλαβες
τους στιχους 
που αντεγραψα
για να ερθουμε πιο κοντα
αλλα αυτο 
δεν εχει πια
κιγχονη
και χαρτινες πεταλουδες.

Αυτο το αντιδιαστελλομενο 


εγω σου.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου