Σάββατο, 20 Δεκεμβρίου 2014

λαχ

Για σενα και μενα δεν υπηρξε ποτε μια στιγμη γαληνης. Για σενα και μενα δεν θυμαμαι να υπηρξε ποτε αυτο που οι αλλοι λενε αγαπη. Για σενα και μενα το μονο πραγμα που παρεμεινε ζωντανο ηταν αυτο το ασβεστο παθος για αυτοεξοντωση. Δεν εξαγοραζεται αυτη η ελπιδα με κανενα απογευμα διπλα στο κυμα, τοτε που κοιτουσαμε ο ενας τον αλλο, βουβοι, αμιλητοι, σαν να ξεραμε απο πριν τι θα συνεβαινε στις ζωες μας. 
     Ακομα κι αυτη, αυτη η μονη αυτη στιγμη, τοτε που εμαθες την αληθεια, γι'αυτο που κρυβεις στο στηθος, αυτη και μονο η στιγμη. Αυτη ειναι που σε εκανε δειλο, αυτο το ερωτικο, αχαλινωτο παθος για θανατο, αυτη η ιδια η βιαιοτητα, αυτη με συνετριψε.
     Και που στο διαολο θελεις να ξερω εγω, που πηγε αυτο το ατελειωτο σκοταδι που σε εκρυβε στα ματια μου, ολες αυτες τις στιγμες, που αδυνατουσα και μαλλον αδυνατω ακομα, να φωναξω α και γαμηθειτε ρε μουνοπανα, με το στομα, με τα χερια και δεν ξερω εγω με τι αλλο. Σαπια καραβια και ορθια πτωματα. Να ριξω νερο να ξεπλυνω το μιασμα, να σε λατρεψω, εσενα και μονο βρωμοπουστα, εσενα που ανα πασα στιγμη, θα κατελυες καθε ηθικα γενομενο νομο, για εκεινη και μονο εκεινη τη λεξιπλασια της αηδιας και του εμετου, ποντιος πιλατος εσυ του καναπε και της βολεμενης κωλαρας σου. 
      Μαθε λοιπον πως ολοι αυτοι οι περιπλανωμενοι αλητες ειναι αδερφια μας και πως αν δε σταματησει η βια και κυριως αν δεν παραδεχτεις πως τοσα χρονια ηξερες πως γελαγαμε ολη η συμμορια πισω απο την πλατη σου, δε θα σταματησει αυτο το ανελεητο σφυροκοπημα μεγαλειου κι αυτη η αδικη συγκριση με πραγματικα γεγονοτα, λες και καταλαβες ποτε ρε αρχιδι ποια πραγματικα ειναι η ζωη και ποιο το νοημα.  

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου