Σάββατο, 20 Δεκεμβρίου 2014

παρα πολυ ωραιο τραγουδι

Τσακιζοντας ενα τεραστιο σαντουιτς και προσπαθωντας να ανεβω στον οροφο που θελω, αντικρυζω αυτο το πλασμα που μοιαζει σαν  να εχει βγει μολις απο τα πιο περιεργα οραματα της φαντασιας των χα'ι'νηδων, να προσπαθει να παρει τηλεφωνο. Αμεσως προσηλωσα το βλεμμα μου μολις ακουσα το γρυλισμα που πιθανως να ηταν ο τροπος επικοινωνιας του και φυσικα σκεφτηκα το στιχο ¨θα ξεχασω τις λεξεις θα βγαζω κραυγες, στα ποταμια τα βραδια στα βουνα τις αυγες¨. 
  Ολο αυτο το σκηνικο που θυμιζε κατι απο ερωτικη συνευρεση Αλμοδοβαρ και Λαρς φον τριερ, με συνεπηρε σαν καλοκαιρινη αυρα, καθως ειναι πια δυσκολο να εντρυφησει κανεις  στα μυστικα του βωβου κινηματογραφου. Σκεφτηκα η αληθεια να χειροκροτησω, μα σκεφτηκα ευθυς αμεσως οτι θα ηταν πολυ κακο αυτο, σαν να μιλας στις τιγρεις ενω προσπαθεις να τις φωτογραφησεις στο φυσικο τους περιβαλλον.
   Αραγε ποιος να τρομαξε πιο πολυ απο τους δυο μας αναρωτηθηκα εν συντομια, αφου ειμαι σιγουρος οτι εγω ξαφνιαστηκα πιο πολυ καθως το πλασμα αυτο προφανως εχει περασει σε ενα ανωτερο σταδιο υπαρξης και ποιος ειμαι εγω για να κρινω τας ανωτερας αρχας. Ουτως ή αλλως το μονο που εχει τελικα σημασια ειναι η καρμικη μας συνυπαρξη και το τεραστιο σαντουιτς που επιβαλλοταν να καταναλωσω, σαν επισφραγιση της προσωπικης μου ευτυχιας στο κατωτερο αυτο σταδιο υπαρξης στο οποιο βρισκομαι. 
    Δεν ανησυχω ουτε ζηλευω, μιας και πολλοι απο το σταδιο εξελιξης μου ή πιο κατω ακομα ουρλιαζουν καθημερινα απεναντι απο καθρεφτες, οποτε ολο αυτο κυλισε μεσα μου σαν γατοτροφη και οποιος καταλαβε καταλαβε. Αμην. 
          

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου