Σάββατο, 20 Δεκεμβρίου 2014

ψαρι

Κοιτω τις απογευματινες διαθλασεις
τη βροχη
το μελλον.
Ειναι η ωρα
που με πιανουν τα κλαμματα
πριν μ'εσενα
μετα χωρις.
Δεν ειμαι τοσο δυνατος
οσο δειχνεις
και οι κουκλες
ποσο κενο να καλυψουν.
Ουτε αυτο ειναι τραγουδι,
το δερμα ειναι μια ευχη.
Στο κρυο στεκομαι
και περιμενω
ενα κλικ,
ξερεις εσυ
επιπλαστη ευτυχια
ο,τι δεν καταφερα
χτες
το θελω σημερα.
Δεν υπαρχουν χρωματα
μονο αρωμα
και η ταχυτητα 
μεσα εξω
να σε κυνηγω.
Ο χρονος 
επανενταξη
σε ολο το μηκος 
της ωρας
που κανω να σε βρω
και στο γελιο
να ψαχνω
τον τροπο
να φερω 
εκεινη τη στιγμη
το αγγιγμα
το τελος του κοσμου
πισω ξανα. 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου