Σάββατο, 20 Δεκεμβρίου 2014

κονσερτο

Νομιζω αρχισαν ολα οταν μου ειπες το μεγαλο σου μυστικο που κατεληγε στο επομενο σου ψεμα. Τοτε κι εγω με τη σειρα μου αποφασισα οτι απο δω κι εμπρος θα συμφωνω στα παντα που εκφερει αυτη η κωλοτρυπιδα που λεγεται στομα σουΕιναι σαφες οτι ποτε δεν τα καταφερα και τωρα σαν να αρχιζω να καταλαβαινω το γιατι. Εχω κρυφους πονους, πιστους σαν σκυλια της ξενιτιας κι αυτο ειναι το δικο μου παραφορο μυστικο και ψεμα.
       Ειναι αυτο που φερω ειπες που οδηγει στην αρρωστια, αν κι εγω πιστευω οτι πεντε γραμματα μας πανε στου παραδεισου την ακρη. Ολοι οι λογοι αυτοι ειναι που με εκαναν να κλαψω για σενα κι ας ξερω οτι κατα βαση εσυ εισαι που δαγκωνεις το μαξιλαρι, που φοβασαι το σκοταδι, που κοιταζες με τετοια μεγαλα ματια το αυριο, αν και μεσα σου ηξερες οτι τελικα ηταν αδυνατον να μη συναντηθουμε.
        Ανοιξε μια πορτα κι απο μεσα της βγηκαν τα παιδια με το μαχαιρι στην καρδια, τα παιδικα σου ονειρα, τα παιχνιδια σου με τα μολυβενια στρατιωτακια και το γλυκο της γιαγιας. Μια προσευχη σου αρκει να σου απαντησει ποιος ειμαι εγω, εσυ και ολες οι αλλες αντωνυμιες. Αλλωστε περα απο σενα τιποτα δεν ειναι αρκετο. Μα ο ουρανος ειναι ο ιδιος και για μενα και για σενα κι αν βρισκεις τα λογια μου καυστικα, τοτε κρατα γερα τη σκαλα να ερθω απ'το βυθο. Αν ησουνα θεος θα με μαθαινες πως τρελαθηκε η γη κι αν ησουνα τρελος θα μου εδειχνες πως γινεται η γη βυθος.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου