Σάββατο, 20 Δεκεμβρίου 2014

λαμσι

Δεν ειναι απιθανο
να ξαναβρεθουμε,
κατω απο ψηλα κτιρια
αυτη την ωρα
αυτη ακριβως τη στιγμη,
την ωρα που ο ηλιος μαρκαρει τον οριζοντα.
Εκεινη τη στιγμη 
της αγωνιας,
προ του αποχωρισμου της κεφαλης,
εγω υπερπαραγωγη του διαδοχου
κι εσυ να μην την αφηνεις 
να δει μουνι,
το δικο της,
ουτε στον καθρεφτη.
Μην ξεχνας, πριν λιγα χρονια,
ησουν εσυ που το φυλαγες.
Για τον αγνωστο Χ.
Για μενα σ'εκεινο το σπιτι,
σ'εκεινο το παρκο, το αυτοκινητο, την αποθηκη,
αυτον τον ιδιο σκληρο 
περιβαλλοντα χωρο.
Εγω να σπαραζω συγκλονισμενος,
σε βουνα με τεραστια λευκα γραμματα,
την ιδια ωρα
που φωναζεις ποσο μεγαλος ειναι. 
Πολη της ηχους,
πολη του διαβολου,
ενα μικρο παραμυθι
να μου πεις,
καληνυχτα. 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου