Σάββατο, 20 Δεκεμβρίου 2014

arkin

Επρεπε να γινει μια διακοπη ρευματος για να καταλαβεις οτι τιποτα δεν αλλαξε και οτι ο καρκινος ειναι η υποστολη των συναισθηματων. Ουτε κι εγω απ' την αλλη κοιταξα ποτε διαφορετικα το αυριο για να μπορεσω κι εγω με τη σειρα μου να καταλαβω την πραγματικη εννοια της ανασυγκροτησης. Κι ομως να που σε βλεπω τωρα εκει μπροστα να κοιταζεις το τιποτα. Να περιμενεις ενα θαυμα μιας και η υποτροπη του καρκινου ειναι αυτο το γαμημενο συμπαν, που μια ζωη συνομωτουσε για να τα καταφερεις εσυ, ο κοκκος αμμου. Αυτο ηταν για μενα η επιτομη του φασισμου, καθως καθε σκουληκι ειχε πια τα δικο του χωρο στο hall of fame της ανθρωπινης βλακειας.
     Δεν πειραζει, με συγχωρω. Αλλωστε εδω μεσα εχει τοσο κρυο που δεν μπορω να κανω διαφορετικα. Αισθανομαι οτι ακομα κι αυτος θα γυρισει απο καμια μερια και θα μου πει, αντε ρε μαλακα θα ριξεις κανα ξυλο στη φωτια να ζεσταθουμε; Και ποιος ειμαι εγω για να μιλαω για τα σπιτια των αλλων; 
    Απο το παραθυρο βλεπω πουλια να πετανε. Παλι θα βρεξει. Πρεπει να ειναι η γη που παιρνει το αιμα της πισω, γιατι εμεις θα σαπισουμε απο την υγρασια κι εσυ απο την εγκεφαλικη παραλυση του 'δεν την παλευει αλλο αυτος ο μαλακας'. 
    Την αλλη φορα θα ειμαι πιο προσεκτικος. Θα κοιταζω δεξια κι αριστερα στο δρομο. Το υποσχομα

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου