Σάββατο, 20 Δεκεμβρίου 2014

arascaase

Ειναι μια πολυ μακρια αποσταση
εως το σκοταδι μου,
καταλαβαινεις;
Αυτο που ηθελα να γινει,
να σκεφτω
να ζησω
με αυτη την ιδια δομη
βροχης σε τζαμι,
να γλιστρας μες απ'το παραθυρο μου
ν'ακουω αυτο το τραγουδι,
το τελευταιο ζωγραφισμενο φυλλο,
μια καρικατουρα του εαυτου μου
σε αυξοντα αριθμο.
Πεθαινω γαμωτο,
πεθαινω καθημερινα,
στα ιδια αυτα στιχακια,
στην ιδια αυτη κυκλικη ηδονη,
μια εσυ
και μια εγω.
Το συμμετρικο μου χαμογελο,
ουτε αυτο δεν προλαβα
να δω,
μες στα τοσα δεδομενα σου
γραμματα,
δυο παραλληλες σπηλιες
ειναι ολη η σκεψη μου
κι οταν εχω απογνωση
τοτε ειναι που γραφω
πιο φανατικα,
μηπως και αποδωσω
ποινη στο εγκλημα,
που ειδα να γινεται
και δεν μαρτυρησα.
Ολες αυτες οι παλιες εικονες,
σαν σκηνωμα,
σαν γαλλικο
μεταπολεμικο
μισαλλοδοξο κουρεμα,
μερα τη μερα 
ερχομαστε πιο κοντα
μικρε μου γυπα,
αγαπημενε μου σαρκοβορε
γαμημενε εαυτε.
Καθε μερα ολο και πιο κοντα
στον εμετο
που μου προκαλεσες.
Ετσι γι'αλλαγη αυτη τη φορα
ν'απλωνες το χερι,
να γινοσουν τραγουδι
ή εστω μια προσευχη,
ενα παγκοσμιο θαυμα,
μια βροχη απο ερωτηματικα
ή ενα απλωμενο χερι. 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου