Σάββατο, 20 Δεκεμβρίου 2014

ancor

Ολοκληρη η κοινωνια
λικνιζεται μεσα σε αστρικο πεδιο
λογια μακρινα
σελιδες
μετα την αυτοκτονια
στο διαδικτυο
ο μεσος γειτονας
αρωμα ευκαλυπτου
ενα κορδονι Τ
η σκεψη μου ολη
το δικο μας παιδι
νεο-μπαροκ και δαμοκλειος σπαθη
χορευαμε ξεφρενα
μερες τωρα
ολα εκεινα τα βραδια
αλλος ενας αριθμος
ο,τι περασε
αυξων
ενα αεροπλανο μας ενωσε
η φωτογραφια στον ταφο μου
δακρυα
κυριως γελια
ειμαστε μεγαλοι για δακρυα
αμηχανια
τι ζωδιο εισαι
απλα ηθελα να ξερω
παγκοσμια ερωτηματα
πολυ αργοτερα
χειρουργικο τραπεζι
η ιδια εικονα
να'σαι καλα
να σε ρωτησω κατι;
να σε ρωτησω;
μπορω;
που πηγαν ολοι αυτοι
που τοτε χορευαν διπλα μου;
σιγουρα δεν αξιζεις αυτες τις γραμμες
φαγητο
καναπες
μοντελα υπαρξης
αυτοματισμος
τα δικα μου σκορπια ειδωλα
τρια ιδια δεντρα
στη σειρα
καθε πρωι
και απογευμα
σιγουρα δεν ειμαι εγω αυτος
που εριξα πρωτος το μαχαιρι
ενα δαχτυλιδι τετραγωνο
η νεα μοδα
η νεα εποχη
κοσμικο εξαμβλωμα
θες να μοιραστουμε την ανικανοτητα;

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου