Σάββατο, 20 Δεκεμβρίου 2014

AF

 Και καπως ετσι ξαναγινε το κακο κι εγω που αρχικα φοβομουν αρχισα να πιστευω οτι το μακρυ ταξιδι στη Μελανησια ηταν η μονη λυση. Δεν μπορεσα ποτε να δεχτω οτι σκεφτομαστε το ιδιο. Δεν ειναι ποτε δυνατον να εχει κοινες διατροφικες συνηθειες το αρνι και ο λυκος. Επισης ποτε δεν καταλαβα ποιος ειναι ποιος κι αυτο ηταν παντα ενα μεγαλο προβλημα. 
     Αυτο που με εφερνε κοντα στην πραγματικοτητα ηταν ο περιοργασμικος ιδρωτας, αυτη η ανακωχη πριν την τελικη εφοδο κι αυτος ο αχος της μαχης. Κακα τα ψεματα ηταν αδυνατον να μην επιβιωσω μιας και ο δικος μου σωτηρας, ο γυναικειος αυτος κωλος, ηταν παντα στην ακρη του μυαλου μου και λειτουργουσε σαν ενδορφινη. 
      Την επομενη φορα που θα ζησω παρομοια καφκικη τραγωδια, θα σκεφτομαι τουλαχιστον αυτο το θαυμα και θα εξιλεωνομαι στα ματια μου γι'αυτες μου τις βαθιες πληγες. Ας αφησω λοιπον γι'αλλη μια φορα να περασει το τρενο. Τοσες φορες το εχασα, αλλη μια δεν θα πειραζε κανεναν ετσι δεν ειναι; 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου