Σάββατο, 20 Δεκεμβρίου 2014

2 σεναρια

Σεναριο πρωτο: Ενω απολαμβανω το μεσημεριανοαπογευματοβραδινοπρωινο μου σε γνωστο καταστημα της πολης, δεν γινεται να μην ακουσω τον ξερολα παππου που καθεται διπλα μου, πιθανως δημοσιογραφο καποτε, να τη λεει με εντονο υφος για κανα μισαωρο στο χαρτογιακα που καθεται διπλα του, ο οποιος εχει σχεδον βαλει τα κροκοδειλια κλαμματα. Καποια στιγμη ο αναφερομενος χαρτογιακας ψελλιζει κατι προς το μερος του διακοπτοντας τον και τοτε αυτος με υφος επιθετικο αλλα ταυτοχρονα μπλαζε, του απανταει "και τι ξερεις εσυ απο σκοπευτικο αθλητισμο", οδηγωντας με με μαθηματικη ακριβεια στην πνιγμονη απο το βλωμο που σιωπηλα καταπινα τοση ωρα προσπαθωντας να μην διακοψω το διαλογο ουτε απο φυσικα αιτια.
    Σεναριο δευτερο: εταιρια παραγωγης γυριζει σκηνη φιλμ σε κεντρικο δρομο της πολης, κανοντας την κυκλοφορια δυσχερη, αλλα τι να κανεις ετσι ειναι η τεχνη, ωσπου ενας τηρητης της δημοσιας ταξης με βλεμμα ροφου ερχεται προς το μερος τους και τους κανει υποδειξεις περι απαγορευσης και περι παρακωλυσης της κυκλοφοριας και μην αντιμιλατε στο οργανο μη γαμησω κανεναν εγω με τα 100 κιλα αρχιδια. Οποτε ο εντρομος σκηνοθετης ξεστομιζει την επικη ατακα "μα δε γινεται να φυγουμε καθως η περιοχη εδω παρουσιαζει φυσικη κινηση, να ελατε να δειτε το πλανο". Εχω την αισθηση οτι ο τηρητης καταλαβε κατι σαν "φγδφγκεθυτσβν μαλακα δτγυυδυυρεδω και κλασε μας μια μαντρα αρχιδια δλφγιθδσιλγξκ το δημοτικο το περασες με μεσο", οποτε με φυσικο το αισθημα σεβασμου διεκοψε το ολο σκηνικο και ολο το καστ αποχωρησε βαθυτατα συντετριμμενο. Ειμαι τοσο απολυτα σιγουρος οτι ολο αυτο σαφως θα αποτελεσε λογο κομπασμου προς το ξοανο που φυλαει σπιτι του και οτι επισης θα του χαρισε αλλο ενα χυσιμο, οσο οτι η Αστρουντ  Ζιλμπερτο ειναι τραγουδιστρια μποσσα νοβα.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου